2007/Apr/20

กลางดึกคืนหนึ่ง....

...คงมีหลายครั้งที่เรานึกตั้งคำถาม

แม้ว่าจะได้คำตอบบ้าง ไม่ได้บ้าง .....

คำตอบไม่น่าพึงพอใจบ้าง

แต่เราก็มักจะปล่อยให้คำถาม และคำตอบนั้นผ่านไป.....

เลือนราง และสุดท้ายก็จางหายไปในที่สุด

...................

กลางดึกคืนหนึ่ง..

.

รถเมล์เที่ยวสุดท้าย ขยับเข้าจอดป้าย

ที่หน้าปากซอยเปลี่ยวย่านชานเมือง

ผมก้าวลงจากรถ วันนี้กลับบ้านดึกกว่าปกติ

เพราะต้องแก้ปัญหาในที่ทำงานนิดหน่อย

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นซอยบ้านตัวเอง

................ในห้วงเวลาที่เงียบสงัด..........................

จากปากทางจนถึงบ้านกินระยะทางประมาณ500เมตร

ผมนึกหวั่นอยู่ในใจ

ด้วยเหตุที่ไม่คุ้นเคยกับความมืด

ทำไมไม่มาทำไฟถนนให้มันสว่างสักหน่อย?

เอาเงินภาษีไปทำอะไรหมด?

ผมนึกตั้งคำถามในระหว่างที่หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ

นี่เป็นการตอบสนองเบื้องต้นในยามที่ต้องเผชิญหน้า

กับอะไรก็ตามที่ทำให้ผมสูญเสียความมั่นคงทางอารมณ์

สิ้นปีจะได้โบนัสเท่าไหร่นะ?

เราพอจะถอยรถมือ 2 สักคันไหวรึเปล่า?

จะต้องนั่งรถเมล์ เดินเข้าซอยอย่างนี้ไปตลอดชีวิตรึไง?

คำถามอีกชุดผุดขึ้นมาในหัว

บรรยากาศเงียบสงัดทำให้ได้ยินเสียงที่อยู่ในหัวได้ชัดขึ้น

การเล่นเกมถาม-ตอบอยู่ในหัวตัวเองแบบนี้ก็เพลินดีเหมือนกัน

หัวโค้งข้างหน้าอาจมีคนยืนดักจี้อยู่ก็ได้นะ?

ถ้าเจอโจรจริงๆเราจะกล้าต่อยมันรึเปล่าวะ?

ผมบรรจงหยิบพวงกุญแจในกระเป๋ากางเกง

ขึ้นมากำไว้ในมือ ผมสอดนิ้วเข้าไป

ห่วงร้อยกุยแจ หันด้านแหลมของปลายกุญแจ

ให้แทรกผ่านช่องว่างระหว่างนิ้ว

ผมได้ยินเสียงฝีเท้าเดินตามมาข้างหลัง

ฟังดูน่าจะมีคนเดียว .........

ผมซ่อนทั้งมือและอาวุธจำเป็นเอาไปในกระเป๋ากางเกง

จะหันไปมองดีไหมวะ?

ผมตัดสินใจไม่หันไปมอง วิธีที่ดีกว่าที่คิดได้ในตอนนี้คือ

การแกล้งหยิบโทรสับมือถือขึ้นมาคุยเสีนงดังๆ

มันคงไม่กล้าทำอะไรเรา

แล้วระหว่างนี้ก็เดินชะลอความเร็วลงสักหน่อย

พอมันเดินแซงเราไปค่อยมองว่ามันเป็นใคร

การเป็นคนเดินตามย่อมต้องสะดวกใจ

กว่าต้องมาเดินนำใครก็ไม่รู้อย่างนี้

แต่แล้วเมื่อผมเดินช้าลง

เสียงนั้นก็กลับช้าลงไปด้วย

นี่มันจงใจเดินตามกันชุดๆเลย

ผมเปลี่ยนจารการเดินช้าเป็นเดินเร็วขึ้น

แล้วคอยฟังเสียงฝีเท้าของมันว่าเร่งตามผมมาไหม

......................

แน่นอน! ชัดเจนมาก!

................. มันเร่งฝีเท้าตามผมจิงๆ

เอาไงดีล่ะทีนี้?

เหลือระยะทางอีกไม่ไกลก็จะถึงบ้าน?

ผมตัดสินใจหยุดเดิน

หันหน้าเข้าหาประตูบ้านหลังหนึ่ง

ที่หน้าบ้านเปิดไฟส่องสว่าง

ผมแกล้งทำท่าทางเหมือนคุยโทรสับอยู่

"ถึงบ้านแล้ว เออเนี่ย อยู่หน้าบ้านลงมาเปิดประตูด้วย"

ที่แท้เจ้าของเสียงที่ผมหวาดผวามาเป็นระยะทาง 300 เมตร

เป็นนักศึกษาสาวตัวเล็กๆ คนหนึ่ง

เธอสบตากับผมแวบหนึ่ง

ก้มหน้าหลบตา แล้วก็เดินไป

ผมนึกขำตัวเองที่ปอดแหกได้อย่างเป็นจริงเป็นจังขนาดนั้น

ให้เธอทิ้งระยะห่างไปสะหน่อยดีกว่าแล้วค่อยเดินต่อ

ถ้าไปเจอกันข้างหน้าจะเสียฟอร์ม

ผมกลับถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ

2-3วันต่อมา

ผมตื่นแต่เช้าตามปกติ เดินไปหยิบหนังสือพิมพ์ที่หน้าบ้าน

พาดหัวข่าวเล็กๆว่า "ขี้เมาโหดขยี้กามน.ศ.สาว หั่นศพลบคดี"

เนื้อความด้านในเห็นได้ชัดว่า เหตการณ์เกิดขึ้นในคืนนั้น

ที่เกิดเหตุอยู่เลยจากบ้านผมไปไม่ไกล

แล้วคำถามก็กลับผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

เธอใช่นักศึกษาคนนั้นรึเปล่า?

ที่เธอเดินตามผมมานั้นเธฮเพียงต้องการเพื่องร่วมทางใช่ไหม?

เป็นความผิดของผมด้วยรึเปล่า?

ถ้าไม่ใช่ความผิดผมทำไมผมถึงรู้สึกผิด?

จะโทดใครล่ะ?

จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าผมกับเธอได้คุยกันในระหว่างทางนั้น?

ผมจะแสดงความเป็นสุภาพบุรุษ ด้วยการไปส่งเธอดีรึเปล่า?

ถ้ามีเหตุการณ์อย่างนี้ขึ้นอีก ผมจะทำอย่างเดิมรึเปล่า?

คนอื่นเขาทำอย่างผมกันมั้ย?

คำถามพวกนี้คงจะเลือนรางในอนาคตข้างหน้า............

จาก นิตรสาร ฅ คนฉบับเดือนเมษายน

เรื่องสั้นที่เจ๋งดี ขออนุญาติด้วยนะคะ

ถ้าคุณเห็นคนตายต่อหน้าคุณเป็นครั้งแรก

คุณจะรู้สึกยังไง?


edit @ 2007/04/20 16:49:02

Comment

Comment:

Tweet


why???

when i read this why is has story??

i'm very saddd
55

i miz u na
#8 by ling* (218.93.12.228) At 2007-04-26 20:32,
เม้งให้แว้ววนะวุ้ย
ก็เปงเรื่องที่ดีมากๆๆ
แล้วก็...........พอละ
#7 by Kate (58.9.79.250) At 2007-04-22 21:48,
tag อ่ะทำด้วย วั่กกรั่กๆๆ
#6 by Xatrong At 2007-04-22 18:53,
*0* ยังไม่เคยหนจะๆ เหนแต่เกบศพขึ้นมา เหอๆๆ
#5 by Xatrong At 2007-04-22 18:53,
เป็นกูน้า รู้สึกผิดสุดๆเลยแหะ
แต่ก็คงอดสับสนไม่ได้ ว่าเป็นความผิดของเราใช่มั้ย ถ้าเกิดวันนั้นไม่คิดแบบนั้นละ แล้วตกลงมันใช่จริงๆรึป่าวน่ะ

ประมาณนั้น บทความดีมากอะ ของใครวะ

แล้วเรื่องสั้นของเมิงอะ แต่งเสร็จยัง รออ่านอยู่ แม่น
#4 by Catatonia At 2007-04-20 19:11,
เปงเรื่องที่ดีมากเลย
ท่าเปงผุ้วชายคนนั้นคงจารุ้วสึกผิดมากเลยง่ะ
คำถาม...
เหนคนตายต่อหน้าครั้งแรก ก้อเรียกปอเต๊กตึ้งมาเก้บศพฮับ
#3 by JaCKie (203.118.74.30) At 2007-04-20 17:16,
มาเม้นให้นะจ้า
เป็นเรื่องที่อ่านแล้วรู้สึกเลยว่า
ความกลัวไม่เป็นสิ่งที่ดีเลย
แต่การเผชิญหน้านั้นต่างหาก
ที่ทำให้เราเจออะไรใหม่ๆ
ถ้าเห็นคนตายเป็นครั้งแรกนะหรอ
เราจะคิดว่า ถ้านั้นเป็นเรา พ่อกับแม่เรา
จะอยู่กันยังไง คนที่เรารักจะรับได้ไหม

#2 by bank_pin (58.9.129.119) At 2007-04-20 17:04,
เรื่องยาวจัง ถ้าถามอะไรมีคำตอบที่ง่ายที่สุดคือ กุมะยู้ ....
#1 by aoonji (58.9.15.104) At 2007-04-20 16:55,